Следите за нами в социальных сетях:

 

ВЛАДИМИР НЕКЛЯЕВ | Беларускі паэт, грамадскі дзеяч

9 ліпеня споўнілася 65 гадоў выдатнаму беларускаму паэту і празаіку, а цяпер яшчэ і палітыку і грамадскаму дзеячу, кандыдату ў прэзідэнты на выбарах 2010 года Уладзіміру Някляеву - лаўрэату шэрагу прафесійных і дзяржаўных узнагарод за літаратурную дзейнасць, у тым ліку і Дзяржаўнай прэміі Беларусі.
 
З 25 лютага 2010 года Ўладзімір Пракопавіч стаў лідэрам грамадскай кампаніі «Гавары праўду». Высунуў кандыдатуру на прэзідэнцкіх выбарах у Беларусі ў 2010 годзе. У дзень выбараў, 19 снежня 2010 года быў арыштаваны і 29 снежня абвінавачаны ў арганізацыі масавых беспарадкаў. Міжнародныя праваабарончыя арганізацыі прызналі Паэта вязнем сумлення. У лютым 2011 года беларускі ПЭН-цэнтр прапанаваў вылучыць Уладзіміра Някляева ў якасці кандыдата на Нобелеўскую прэмію ў галіне літаратуры.
 
У дзіцячыя гады Уладзімір Някляеў жыў у вёсцы Крэва, там жа скончыў 1-ы клас. З 2-га па 9-ы класы вучыўся ў СШ № 1 горада Смаргонь. Падчас вучобы ў школе займаўся музыкай: іграў на цымбалах і кантрабасе ў аркестры народнай музыкі імя Агінскага.
 
З 1961 па 1966 гады вучыўся ў Мінскім тэхнікуме сувязі, у перыяд вучобы актыўна займаўся барацьбой і боксам. Трэніраваўся разам з будучым чэмпіёнам свету Васілём Сюльжыным. Спыніў заняткі спортам з-за сур'ёзнай траўмы.
 
Пасля заканчэння тэхнікума на працягу года працаваў па спэцыяльнасьці ва Ўладзівастоку, Тайшэт і Нарыльску. У 1967 годзе ён вярнуўся ў Мінск і працаваў радыёмэханіка ў тэлевізійным атэлье да 1971 года.
 
У 1969 году Ўладзімір Някляеў паступіў на завочную форму навучання на філалагічны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута і скончыў яго ў 1973 годзе. У 1971 годзе ён паступіў на аддзяленне паэзіі Літаратурнага інстытута ў Маскве, а ў 1972-м перавёўся на завочнае аддзяленне і вярнуўся
 
З 1972 па 1999 гады працаваў журналістам і рэдактарам у шэрагу беларускіх СМІ: З 1972 года Уладзімір Някляеў працаваў літаратурным супрацоўнікам рэдакцыі газеты «Знамя юнацтва». Быў адным з заснавальнікаў аддзела сатыры і гумару «Пятніца».
 
1975-1978 гг. - рэдактар ​​бюлетэня «Тэатральны Мшск»;
 
1978-1987 гг. - старшы рэдактар ​​галоўнай рэдакцыі літаратурна-драматычных праграм Беларускага тэлебачання;
 
1987-1998 гг. - галоўны рэдактар ​​часопіса «Крынща»;
 
1996-1999 гг. - галоўны рэдактар ​​штотыднёвіка «Літаратура і мастацтва».
 
Стварэнне літаратурнага часопіса «Крыніца» было важным этапам журналісцкай дзейнасці Уладзіміра. У рэдакцыі працавалі вядомыя беларускія літаратары: Алесь Разанаў, Уладзімір Арлоў, Валянцін Акудовіч, Леанід Дранько-Майсюк, Леанід Галубовіч. Па ўспамінах самога Някляева, гэта было «бліскучае сузор'е». Аднак, у сувязі з канфліктам Някляева з віцэ-прэм'ерам Уладзімірам Замяталіным, які курыруе сферу культуры, Някляеў быў зняты з пасады галоўнага рэдактара, а часопіс пасля ліквідаваны.
 
З 20 чэрвеня 1999 году жыў у Польшчы, публічна абвясціўшы аб разрыве з беларускімі ўладамі. Уладзімір Някляеў стаў першым дзеячом беларускай культуры, якія з'ехалі з Беларусі па палітычных матывах, затым знаходзіўся ў творчай камандзіроўцы ў Фінляндыі на запрашэнне фінскага ПЭН-цэнтра. За гэты перыяд напісаў раман «Лабух». Вярнуўся ў Мінск у 2003 годзе і працягнуў літаратурную і грамадскую дзейнасць.
 
Да арышту ў снежні 2010 года Уладзімір Някляеў жыў і працаваў у Беларусі. Выступаў у перыядычным друку з вершамі, эсэ, прозай, крытычнымі артыкуламі, займаўся грамадска-палітычнай дзейнасцю.
 
Першыя вершы Някляеў пачаў пісаць на рускай мове, будучы членам літаратурнага аб'яднання пры газеце «Знамя юнацтва». Штуршок да змены прафесіі дала паездка на Далёкі Ўсход і Поўнач, пасля якой, вярнуўшыся ў Мінск, ён і паступіў у ВНУ на філалагічны факультэт. Пасля таго як ён вярнуўся з Масквы ў 1972 годзе, ён забраў з маскоўскага выдавецтва «Маладая гвардыя» падрыхтаваную да выдання рукапіс кнігі вершаў, напісаных па-руску, і здаў у выдавецтва «Мастацкая літаратура» рукапіс на беларускай мове. З тых часоў піша выключна па-беларуску. З 1978 года ён стаў членам Саюза пісьменнікаў СССР. Паэзія Уладзіміра Някляева перакладзена на многія мовы свету.
 
Першым буйным празаічным творам Някляева стаў раман «Лабух», напісаны ў эміграцыі. Акрамя гэтага, напісаў такія празаічныя творы як зборнік «Цэнтр Еўропы», аповесці «Прага», «Мірон ды Мірон», «Няхай жыве 1 Мая» і іншыя.
 
У 2008 годзе ў серыі "Голас паэта» была выпушчаная аўдыёкніжка вершаў Уладзіміра Някляева ў выкананні аўтара.
 
У 2009 годзе ў серыі «Беларусі кнігазбор» выйшаў аднатомнік вершаў і прозы Някляева з прадмовай Рыгора Барадуліна.
 
У кастрычніку 2010 года ў Маскве ў перакладзе шэрагу расійскіх паэтаў выйшла новая кніга вершаў Някляева «Акно». Вядомы расейскі паэт Яўген Еўтушэнка сказаў, што «гэта моцная і чыстая кніга - часам канфесіяналы, часам былым прычтавым-фальклорная, але заўсёды поўная жадання дабра людзям». Ён жа напісаў прадмову да кнігі, у якой успамінае, што пазнаёміўся з маладым Някляевым ў канцы 1960-х гадоў, і ён вырабіў на Еўтушэнка станоўчае ўражанне.
 
Усяго Някляеў напісаў больш за 20 кніг паэзіі і прозы.
 
Паводле аповесці «Вежа» ( «Вежа») Аляксеем Дударавым была напісана фантасмагарычная камедыя "Вавілон", пастаўленая Мікалаем Мацкевічам.
 
Някляеў з'яўляецца аўтарам тэкстаў папулярных эстрадных песень, вядомых у выкананні ВІА «Сябры», ансамбля "Песняры", Анжалікі Агурбаш, Ірыны Дарафеевай, Змітра Вайцюшкевіча і многіх іншых. Сярод песень, напісаных на вершы Някляева, такія, як «Белае віно і чырвонае», «Гуляй, казак», «Гуляць дык гуляць», «Калі нас ня любяць", "Стары рок-н-рол», «Віншую цябе» , «Гонар маю» і іншыя. Мноства песень на вершы Някляева былі напісаныя кампазітарам Васілём Раінчыкам.
« На предыдущую страницу
Разработка сайта: Студия Александра Лавриновича